|
 |
||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
 |
Que pasa ? |
 |  |
3 februari 2012 - Brrr, koud…
Ja ja, ik weet wel dat wij niet kunnen opboksen tegen jullie superkoude dag met sneeuwstorm vandaag in Nederland, maar in Nerja is het nu dus ook uitzonderlijk koud. Toen Robert Donna vandaag naar school bracht, was het 3 graden buiten, brrr. En het grote verschil… Donna’s klaslokaal heeft helemaal geen verwarming!! Ze heeft dus een mallot aan met een dikke spijkerbroek, een hemd, een longsleef en een superdikke fleecetrui met daaroverheen haar winterjas met gevoerde capuchon en met sjaal en handschoenen. Het is zonnig maar er staat een harde wind en het wordt vandaag maximaal 9 graden. Deze kou is echt ongekend hier en in Nerja centrum zijn er nog veel huizen zonder verwarming. De mensen hier zetten van oudsher vaak een straalkachel onder de salontafel en zitten met de hele familie dan onder een grote deken op de bank. Toch mogen we verder niet klagen hoor. Tot onze vakantie half december hebben we iedere middagdag in de tuin gegeten en het heeft deze winter pas 4 dagen geregend, de rest was zonnig. Robert en ik zijn zelfs naar de Sierra Nevada gereden om aan Donna uit te kunnen leggen wat het begrip ‘winter’ nu precies inhoudt. Dat was ook voor ons de eerste keer en we waren erg onder de indruk van dit leuke skigebied. Nou, ik denk dat ik de open haard maar eens ga aansteken…
4 december 2011 – ‘De stoomboot uit Spanje…’
Het verbaast me, maar het gemis van ons restaurant - waar we de afgelopen 4 jaar mee zijn opgestaan en naar bed gegaan - laat nog altijd op zich wachten. In het computerwerk dat we nu vanaf huis in de campo doen, blijken Robert en ik kennelijk de nodige voldoening te kunnen vinden, dus dat is alleen maar mooi. En laten we welwezen, het is toch ook weer eens fijn om een Spaanse zomer te beleven zónder horecastress, een bloedhete keuken en slechts één dag in de week als familiedag. Ondanks dat we er nu zelf iets meer voor moeten doen, rollen we gelukkig weer in een nieuw sociaal leven en weekroutine. Donna slokt een hoop tijd op en de weken schieten aan ons voorbij. Spaanse privéles van onze oude lerares Vanessa (altijd gezellig), Robert is fanatiek begonnen met Padel (een soort squash) en ik werk me zo nu en dan in het zweet in de sportschool (ook nog een goed voor mijn Spaans). Gelukkig mogen we ons nog altijd verheugen op zonnige vakantie animo van vrienden en familie en daarnaast proberen we ons appartement zo vaak mogelijk te verhuren. We hebben al een paar huurders opnieuw terug gezien, we mogen zeker niet klagen.
Ook Donna van 3 heeft al een aardig weekprogramma. ‘s Maandags krijgt ze uurtje Spaanse bijles van Rocío (invallerares van haar oude crèche), dinsdag komt er altijd een vriendje spelen en donderdag is het alweer tijd voor ‘classe de baile’ (dansles), waar ze erg enthousiast over is. Dat dus allemaal naast 5 dagen per week school, van 9 tot 2. Ook weer een hele ervaring, niet alleen voor haar maar ook voor ons. Gelukkig heeft ze er allemaal echt plezier in (we rijden non-stop op en neer naar de stad…) en gaat haar Spaans nu toch eindelijk vooruit.
Nu rollen we alweer december in. Om de traditie levend te houden hebben we afgelopen weekend Sinterklaas gevierd (Sint werd vers ingevlogen uit Amsterdam) op de Nederlandse school in Torremolinos. ‘Los Reyes’ op 6 januari zullen we dit jaar zowiezo missen door onze vakantie naar Nederland. Door het hoge gehalte aanwezige Spanjaarden daar kwam het zingen van Sinterklaasliedjes niet helemaal van de grond, maar dat mocht te pret niet drukken. Zo valt de onlogica van de klassieke teksten met alle Spanje retoriek tenminste niet zo op. Donna zelf was zowiezo meer gecharmeerd van Coco de Clown met z’n getoverde konijn dan van die mompelende Sinterklaas, maar zette toch grote ogen op toen ze bij thuiskomst een aantal pakjes van zwarte Piet in onze kofferbak ontdekte.
15 juli 2011 - Mary-Ann
Als we op Schiphol uit het vliegtuig stappen voor een korte Nederlandse vakantie, zien we dat er geflyerd wordt voor de vermiste vakantiegangster Mary-Ann Goosens. Ze had bij ons in het vliegtuig moeten zitten, maar sinds de tweede dag van haar tiendaagse vakantie in Nerja is er nog altijd geen spoor van de Limburgse te bekennen. Haar familie is wanhopig en het is één groot mysterie waar de vrouw gebleven is. Ze lijkt wel van de aardbodem verdwenen. We volgen het laatste nieuws over ons geliefde Nerja aandachtig via het internet. Er zijn enkele zoekacties geweest door de politie en de plaatselijke Nederlandse community. Maar omdat deze niks hebben opgeleverd, begint de vermissing toch echt op een misdaad te lijken. Mary-Ann is voor het laatst gezien in het plaatsje Frigiliana zes kilometer van Nerja. Ik stel me zo voor dat alle dorpsbewoners van dit slaperige pittoreske dorpje nu hun buren argwanend aankijken met de vraag of die niet iets op zijn of haar geweten heeft. Iedereen om ons heen heeft het erover, zowel in Spanje als in Nederland.
De hele zaak gaat me aan mijn hart en ik voel me eigenlijk gewoon persoonlijk aangesproken. Ik hou van Nerja en ben nog altijd trots op dit bijzondere stadje. Het hotel waarin Mary-Ann verbleef staat in dezelfde straat als ons restaurant en ook ìk heb vorige week nog in mijn eentje een lange wandeling gemaakt door ‘de campo’ (het platteland). In deze omgeving gebeurt nooit iets spannends en ik waan me hier volkomen veilig. Ik vraag me af of dat misschien onterecht is en krijg een steeds onheilspellender gevoel naarmate de dagen vorderen. Naast het persoonlijk drama is dit negatieve nieuws ook nog eens bijzonder slecht voor het toerisme. Dit beweegt de een of andere malloot er zelfs toe om pijnlijk onterechte berichten op te hangen met hierop de mededeling dat de vrouw weer gevonden is. De familie vreest inmiddels dat Mary-Ann niet meer leeft en hoopt dan toch tenminste maar haar lichaam terug te kunnen vinden.
Het is dag negentien sinds haar vermissing wanneer Mary-Ann als een godswonder dan toch wordt gevonden bij de bron van de rivier El Chilar in een bosrijk natuurgebied ten oosten van Frigiliana. Ondervoed en uitgeput. Ze was verdwaald, had geen gsm-bereik en heeft overleefd op mineraalrijk bronwater, gras en rozemarijn. Ironisch genoeg is de afstand van de bron tot aan de bewoonde wereld hemelsbreed misschien maar drie of vier kilometer. Mary-Ann besloot na twee dagen ronddolen echter om in de buurt van vers water te blijven. Afdalen langs de rivier (die na 6 kilometer in Nerja eindigt) was in dit bergachtige gedeelte met hoogteverschillen en watervallen van vijftien meter namelijk geen optie. In Google Earth is in 3D te zien waar ze ongeveer is gestrand.
Nerja en Frigiliana zijn opeens wereldnieuws en de wandel- en natuur vakanties zitten meteen in de lift. Op een nieuwsfilmpje zie ik vrienden en kennissen feestvieren in een Hollands café. Ook zij hebben natuurlijk meegeleefd en velen hebben zelfs meegezocht. Iedereen is euforisch en de pers krijgt maar geen genoeg van de geweldige ontknoping van dit avontuur. Ondanks onze heerlijke vakantie zou ik nu best een avondje willen delen in de feestvreugde.
12 mei 2011 – Verkocht!
Deze week hebben we onze zaak verkocht! Voor sommigen komt dit misschien als een verrassing, maar het restaurant stond al enige tijd te koop. Dit werk heeft ons in de afgelopen vier jaar veel voldoening gegeven en we hebben echt een heerlijke tijd gehad. We hebben de taal geleerd, sociale contacten opgebouwd en hebben ons in een compleet nieuwe richting ontwikkeld. Zonder de zaak hadden we ons stukken minder gesetteld gevoeld. Toch is het nooit onze insteek geweest om dit jaren en jaren te gaan doen. Het opstarten van een bedrijf vinden we nu eenmaal het leukst. Wel is het moment van verkoop vanwege de crisis misschien wat sneller gekomen dan we in eerste instantie hadden gedacht. Al met al zijn we echter zeer tevreden met de uiteindelijke verkoop in deze matige tijden op de onroerendgoedmarkt. Onze zaak die we van nul af aan hebben opgezet voelde wel een beetje als ons kindje. Ik zal het werk zeker missen, maar het is tijd voor nieuwe dingen en daar hebben we absoluut ook weer zin in.
We genieten van onze hernieuwde vrijheid en zitten vol plannen voor de toekomst. Robert wil samen met zijn broer een nieuw horlogemerk op de markt brengen en ik heb deze winter mijn boek afgerond. Het gaat over onze eerste vijf jaar in Spanje en is eigenlijk in columnstijl geschreven. De komende periode wil ik proberen een Nederlandse uitgever te vinden of het boek zelf uit te geven. Samen met het werk voor onze Nederlandse webwinkel en de verhuur van ons appartement zullen we ons voorlopig niet vervelen.
P.S. De aardbeving in Lorca hebben we hier trouwens niet gevoeld.
26 maart 2011 - La Pena Escrita
Zelfs na vijf jaar Spanje ontdekken we nog steeds nieuwe dingen in onze leefomgeving. In de bergen achter Almunecar ligt natuurpark La Pena Escrita. Ik was er jaren geleden één keer geweest, maar toen regende het en was het eigenlijk al vrij laat en schemerig. Voor Robert was het de eerste keer en we waren allemaal echt onder de indruk. Vooral door de spectaculaire en avontuurlijke route over bergkammen tot wel 1200 meter. Ook het kleinschalige park zelf is zeer de moeite waard. Je vindt hier onder meer een nijlpaard, wolven, tijgers, leeuwen en beren. Het is zelfs mogelijk om hier te overnachten in een houten lodge, heel idyllisch, en je kunt hier heerlijk wanden en bergbeklimmen. Echt een aanrader voor iedereen die van autorijden houdt en geen hoogtevrees heeft! De entree is vijf euro en dit moet je in gepast (munt)geld betalen. Vanaf Nerja is het ongeveer een uur rijden, waarvan 11 kilometer door de bergen. 19 december 2010 - Vakantie in Nederland
Deze Nederlandse vakantie zijn we goed met onze neus in de boter gevallen! Sneeuw, hagel, ijzel, vrieskou, files, het hield maar niet op. Na bijna 5 jaar in Spanje te wonen, brengen deze oud-Hollandse wintertaferelen toch wel een kleine cultuurschok bij ons teweeg en Donna weet zowiezo niet wat ze meemaakt. Wel goed voor de portemonaie trouwens, want bij dit soort temperaturen blijf ik liever binnen dan te gaan shoppen. En heel gezellig natuurlijk om alle familie en vrienden weer te zien! Daar hadden we echt naar uitgekeken. Donna heeft zich helemaal goed gehouden en vond het prachtig in Nederland met opa, oma’s, al haar leeftijdsgenootjes en natuurlijk heel veel Sinterklaas-cadeautjes.En oh oh oh, wat is het ook weer lekker om thuis te komen in ons huisje in de campo! Het weer overdag’s is prachtig voor de tijd van het jaar. Zonnig en ruim boven de 18 graden. ’s Avonds gaat de openhaard gezellig aan, want dan koelt het wel flink af. Een leuk vooruitzicht is dat we het komende half jaar weer een hoop bezoek mogen verwelkomen uit Nederland! Naast enkele commerciele boekingen is ons appartement bijna al helemaal volgeboekt door familie en vrienden. De komende tijd zullen we aan onze internetprojecten werken en stort ik me weer op mijn eigen projectje: het schrijven van een boek over onze belevingen in Spanje...
14 oktober 2010 - Tostado con tomate
Het is vandaag mijn vrije dag. Na een lange hete zomer heb ik eindelijk weer eens even voor mijzelf. Het is druk geweest in de zaak, ondanks de crisis. Dat hebben we volgens mij mede te danken aan het nieuwe toegangspad door het groen vóór onze zaak. (Tot dan toe kon je alleen langs de terrassen van de buren naar onze zaak lopen.) We zijn nu eindelijk een even serieuze optie als onze buren voor de mensen die vanaf het westen en het RIU Monica hotel komen lopen. Die buren hadden namelijk altijd al hun eigen toegang vanaf het plein. Aan het begin van het pad prijkt ons nieuwe menubord. Maar goed, ik ben vandaag dus vrij en daar wil ik graag van genieten. Het weer is heerlijk, zo’n 25 graden, en de lucht is strak blauw. Ik breng Donna naar de guarderia en sta binnen 10 stappen op Playazo voor een heerlijke strandwandeling. Dit 2 kilometer lange strand is enorm populair bij wandelaars (al dan niet met hond), joggers, fietsers en ruiters die met hun paarden door de rivierbedding komen rijden. Ondanks dat het al eind oktober is, is het nog best druk en er liggen nog volop mensen op het strand. Hier en daar staat een half afgebouwd zandkasteel en het grote hotel ‘Marinas de Nerja’ zit zo te zien ook nog vol.
De landerijen achter dit strand zullen overigens over niet al te lange tijd plaats maken voor nieuwbouw. Hiermee zal Nerja verbonden worden met het nieuw te bouwen jachthaventje, dat tussen Nerja en Torrox gepland is. Ik hoop dat het gemoedelijke karakter van dit strand niet verloren zal gaan. Dit is in de zomer echt de plek van de Nerjenos en de Spanjaarden uit het binnenland. Hier mag je namelijk met je auto komen. De gemiddelde Spanjaard vindt dat ideaal voor het uitladen van de dagvoorzieningen: tenten, campingtafels, opklapstoelen, parasols, koelboxen, bootjes, zelfs generators en – niet te vergeten – opa en oma.
Helemaal aan het eind van dit strand ligt mijn favouriete chiringuito ‘Paraiso’. Dit restaurantje moet je echt weten te vinden, want hij ligt een beetje verscholen in de hoek tussen de palmbomen. Het prachtige houten gebouw staat maar 10 meter van de branding af en het heerlijke geluid van de golven is misschien wel het meest unieke pluspunt. Verder is het precies wat je van een romantische strandtent zou mogen verwachten met een rieten afdak boven het terras. Aan de zijkant staat een katholiek mini-kapelletje met een Mariabeeld. Het is hier heerlijk rustig en de vertrouwde zoete rumba’s van Rosario Flores klinken me al tegemoet. Ik bestel een ‘zumo de naranjas natural’ (verse sinaasappelsap) en mijn lievelingsontbijt: ‘tostado con tomate’ (opgebakken wit broodje met geprakte tomaat en olijfolie). Zo simpel en zo lekker. Hè, hè, ik kan niet anders zeggen: paradijselijk!
xxxxxxxxxx
5 mei 2010 - Groene vingers
Na een natte winter is het weer heerlijk om te genieten van de tuin en dat heeft me meteen een nieuwe hobby opgeleverd. Lidl verkoopt een scala aan bloemzaadjes en ik ben niet meer te stoppen. Uit enthousiasme (en ongeduld) heb ik zeker al 30 verschillende planten- en kruidensoorten gezaaid. Donna en ik kijken elke dag vol verwachting hoe het groen ontkiemt en zich ontwikkelt. Mijn kerstomatenplant zit al helemaal vol (lekker bij m’n zelfgebakken brood), de zonnebloemen groeien als een gek en ik ben zelfs mijn eigen citroenboom aan het kweken. Als echte amateur heb ik geen idee meer wat nou onkruid is en wat niet.
Omdat het een huurhuis is met onderhoudsarme tuin, krijg ik straks enorm plaatsgebrek, maar dat mag de pret niet drukken. Met m’n strooien zonnehoed en m’n handen in de aarde voel ik me helemaal één met de natuur in de Spaanse campo als onze buurman de schapenherder met z’n kudde langskomt. Vervolgens moet ik wel even knipperen met m’n ogen als hij een uur later in z’n nieuwe BMW 7 serie langs komt rijden. Nou ja, net als met tuinieren: de dingen zijn niet altijd wat ze lijken…
xxxxxxxxxx
4 april 2010 - Het seizoen begint weer
Het is Pasen, Bagels & Tapas heeft z’n deuren geopend na de winterstop en het ‘echte leven’ begint weer. Een hele omschakeling, we moeten echt onze routine weer terugvinden. Gelukkig heeft onze kok David de keuken strak georganiseerd, daar hoeven we ons echt geen zorgen over te maken. Maar we vinden het ook weer erg leuk om actief bezig te zijn en onder de mensen te komen. In de 3 dagen dat we nu weer open zijn, hebben we al vele bekenden gezien. Kennelijk heeft men ons toch gemist en dat is natuurlijk een mooi compliment. Nerja is met deze feestdagen afgeladen met Spanjaarden en er is nergens een parkeerplek meer te krijgen. Nou ja, een mooie reden dus voor een flinke zonnige wandeling elke dag! Met dit mooie weer (wij hebben ook een relatief koude winter gehad!) liggen de stranden al half vol en een enkeling waagt zich zelfs al in het water! Here comes the summer! Hoe anders het ritme hier is bleek ook weer tijdens een telefoongesprek met mijn zus in Nederland om half 9 ’s avonds. Bij haar was het donker, het regende en de kinderen lagen al 1,5 uur op bed. Ik was buiten in de tuin met Donna aan het spelen… xxxxxxxxxx
30 december 2009 - Kinderen in Spanje
Spanjaarden zijn echte familiemensen en dat merk je aan de vrije manier waarop ze met kinderen omgaan. Niemand kijkt vreemd op als je je kind ’s avonds meeneemt naar een restaurant en zeker in de zomervakantie spelen de kinderen tot laat op straat. Menig tandeloze opa steekt op straat even zijn hoofd in je kinderwagen en in de supermarkt krijgt je baby gerust een kus of knuffel van de voorbij wandelende cassiere. Een Nederlandse vriendin zag pas met verbazing haar 8-maanden oude telg door een serveerster - onder een golf van onverstaanbare complimenten - meegedragen worden “om even in de keuken te showen”. Nogal een contrast met Nederland, waar men vaak eerst vraagt of men je baby wel mag aanraken. Ik vind het zelf een leuke eigenschap en heb aan de andere kant ook geen moeite met de goedbedoelde maar ongevraagde adviezen die je soms door wildvreemden krijgt toegedicht. De meeste peuters gaan al vroeg naar de creche voor de ‘sociale contacten’. Ook onze Donna gaat een paar keer per week naar de creche (in een behoorlijk lelijk uniform joggingspak), waar een vriendelijk en vastomlijnd regime heerst. Het is niet alleen goed voor de taal, maar zo krijgt ze meteen ook de Spaanse tradities met de paplepel ingegoten. Zo hebben de kids afgelopen week ‘pastors y pastoras’ gevierd: uitgedost als herder, herderin of engel. De ins en outs van dit gebeuren zijn me nog niet helemaal duidelijk. Donna bleek het enige engeltje te zijn, maar we hebben het er toch beter vanaf gebracht dan de ouders van een meisje dat als enige gewoon in uniform naar school kwam. Ik kan me zo voorstellen dat deze traditie de Engelse ouders compleet is ontgaan. Nou ja, misschien wordt het allemaal wel duidelijk als we de foto’s krijgen.
Een andere ‘traditie’ die mij ook nog altijd ontgaat, is de gewoonte om de kinderen op zondag extreem netjes uit te dossen, liefst in schotse ruit, spenser, plooirokje of lakschoentjes. En dat heeft dan niks met de kerk of sociale achtergrond te maken, het zijn vaak juist kinderen die de hele week in een joggingpak lopen of waarvan de ouders gewoon vlot gekleed zijn. Zelfs baby’s worden vaak ronduit truttig gekleed. Persoonlijk vind ik een kaal baby meisje met een roze strik om haar hoofd - uiteraard altijd met oorbelletjes - net een paasei. Maar ja, misschien kijk ik daar over een aantal jaar ook wel anders tegenaan.
xxxxxxxxxx
27 augustus 2009 - “Hay crisis”...
Economische crisis, een ingestorte huizenmarkt, minder Britse toeristen (door de slechte koers van de pond), de hoogste werkeloosheid van Europa, ETA-aanslagen, bosbranden en nu ook nog de Mexicaanse griep... Het zit Spanje dit jaar niet bepaald mee en ook wij merken dat het nu allemaal wat minder is qua toerisme. “Hay crisis” is een algemeen geaccepteerde verontschuldiging geworden bij alles wat niet precies gaat zoals het moet gaan. Ondanks dat liggen de stranden in Andalusie toch echt helemaal vol en is er iedere avond een hoop volk op de been. Dit brengt de nodige levendigheid met zich mee tot laat in de zwoele avond. Het bloemrijke plein voor Bagels & Tapas (Plaza de los Cangrejos) is afgeladen en overal waar je kijkt zie je spelende kinderen en buggy’s met slapende koters. De ene avond staat er een flamencozanger op de planning, de volgende avond geeft een plaatselijke Spaanse dansgroep kleur aan het entertainment of is er een openlucht bioscoop voorstelling. Een collega restauranthouder heeft een officiële mededeling boven zijn bar geplakt ‘Wij praten hier niet over de crisis’. Eigenlijk best een goed idee...
Ondanks de economische situatie dit jaar zijn we nog steeds blij dat we voor deze plaats gekozen hebben. Nerja is ambitieus en werkt hard aan plannen om zich verder te ontwikkelen. Zo wordt de lang geplande jachthaven tussen Nerja en het naastgelegen Torrox toch eindelijk een feit. In Torrox staat een 18-hole golfbaan op de planning en zelfs een theater met 500 zitplaatsen. De infrastructuur wordt verbeterd door allerlei wandelroutes met elkaar te verbinden en er komt een fietspad van Rincon de la Victoria (vlak naast Malaga) naar Nerja. Ook wil de gemeente oude vissersboten in de zee af laten zinken om kunstmatige riffen te creëren die bezocht kunnen worden door duikers. En dan krijgen we ook nog een nieuwe Lidl supermarkt. Leuk allemaal!
Spanish are positive people. They just give in to the heat and make the best of it all. When I drove home yesterday evening through the ‘campo’ (always on the lookout for donkeys and ponies crossing the road unexpectedly) a striking evergreen blared from the radio: ‘Que sera, sera. Whatever will be, will be’. And also the crisis will pass…
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
13th of April 2009 – Ready for summer
Time flies… the high season already starts again! What used to be dry brown hills in late summer, is now sparkling green nature with blossoming flowers from bright yellow to red, pink and dark purple. Lovely! And also the weather is really nice again. We don’t light the chimney anymore and we’ve already been on the beach. This week I’ve plannend my first (cold) dive into the pool…
In March we’ve been in Holland again for a holiday (this time we took it a little easier) and afterwards we went to Germany for two days to see relatives. In the period we were closed, we did a little refurbishing in the kitchen of the restaurant. The routing is more logical now and more adjusted to our new tapas concept. We’re really happy with the result! The kitchen has become much bigger and it looks much better than we’d hoped for.
Unfortunately our chef Mark and his girlfriend Nicole left for Switzerland to start a new life in the snow. That’s a big change for us because we spent so much time together since the opening of our restaurant. Luckily we have two nice new chefs again: David from England and Paul from Holland and we feel we’re ready now for the summer. And with some last changes in our menu we think we can lift the restaurant a level higher again.
A lot of people ask us about the crisis in Spain. Actually we don’t really notice this that much, but we do feel the effect of the bad exchange rate with the British pound a lot. Luckily there’s not only English people in Nerja, but it’s a real European mix and we hope tourism will catch up in summer. Infact: the hotels say they’re fully booked and usually that's a good reference. Well, after these years being self-employed we’ve got used to the feeling of not knowing how the coming year will look, commercially.
Our daughter Donna is still doing very well! She wanders around happily and chatters all day long. She seems to get all teeth at once, but until now that doesn’t seem to bother her that much. For us being able to spend this much time with her is really fantastic. Another nice thing is that I now often see 2 Spanish speaking friends who have children of more or less the same age as Donna: Seda (13 months, daughter of Paul and the Colombian Angie) and Ismael (18 months, son of Elisa who also gives me Spanish lessons). I’m very proud of the fact that I can finally keep the conversations mainly in Spanish! It’s really nice to all go to the beach and if Donna enjoys herself, then of course mommy also does ;-) Here comes the summer!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
10 mei 2008 - Een jaar open...
De tijd is voorbij gevlogen, het is alweer een jaar geleden dat wij ons openingsfeest hielden op Koninginnedag 2007. In deze tijd heeft ons leven hier vaste vormen aangenomen en zijn we gewend geraakt aan ons nieuwe beroep. Veel mensen vragen ons natuurlijk hoe de zaak draait en wat we bedrijfsmatig als positief en negatief ervaren hebben.
Het belangrijkste voor ons is dat we het werk en het contact met de klanten ontzettend leuk vinden. We gaan ontspannen en met plezier naar ons restaurant. Geen baas meer boven je, een leuke collega (Mark) en het is heel sociaal werk. We voelen ons vrij en zeker met een kleintje is dat erg prettig. Je komt in contact met mensen van allerlei nationaliteiten en achtergronden. Altijd goed voor je talen en sociale vaardigheden. Natuurlijk is het af en toe druk en moet je even een versnelling hoger schakelen, maar dat is niet dezelfde stress die we in het Nederlandse bedrijfsleven ondervonden. Sterker nog, je kunt er echt voldoening uithalen als je op een dag een hoop tevreden gasten hebt. Veel klanten waarderen het dat we alles net een stapje beter willen doen. Van goede koffie, tot gratis internet en van een mooie en schone zaak tot lekker en mooi eten. We hebben dan ook relatief veel terugkerende gasten. De omzet moet wel nog omhoog, maar zo al met al doen we het zeker niet slecht voor een net gestarte zaak. En daar zijn we best trots op! Ook het contact met de Spanjaarden bevalt ons nog steeds goed. Vanwege de taalbarrière is het niet zo dat je meteen diepe vriendschappen opdoet, maar het een leuk en vriendelijk volk om tussen te leven. Heimwee hebben we dus nog niet gehad.
Er is eigenlijk maar een ding wat een beetje tegenvalt en dat is dat het dit jaar in Nerja rustiger is dan in andere jaren. Waarschijnlijk komt dit door de sterke euro waardoor het op dit moment voor de Britten duurder is om naar Spanje te komen. Met name in de winter is het hier daarom stiller geweest en daarnaast zijn er een aantal vrienden en kennissen doorgetrokken vanwege het gebrek aan werk en geld. Dat was dus wel een beetje jammer. Qua concept lopen onze bagels goed, maar de salades zijn helaas niet zo in trek, met name niet in de winter. We merken dat er meer behoefte is aan warm eten, vooral ‘s avonds. We hebben er daarom voor gekozen om ‘Bagels & Salads’ om te vormen naar ‘Bagels & Tapas’. Tapas past bij onze uitstraling, keukeninrichting en bedrijfsvoering en zal hopelijk de tafel- en drankomzet doen toenemen. Op dit moment zijn we dus druk bezig met de voorbereidingen qua kaart en huisstijl, zodat we straks tijdens de avondopening meteen met de tapas kunnen beginnen. Wordt vervolgd dus….
5 maart 2008 – Leven in ‘el campo’
Vanwege onze gezinsuitbreiding zijn we half januari van het appartement in Capistrano Playa verhuisd naar een 2-slaapkamerwoning in ‘el campo’, wat zoveel betekent als ‘het platteland’. Ons huis ligt ongeveer 3 kilometer van Nerja, in de groene heuvels tussen de snelweg en Frigiliana. We hebben gewoon water, elektriciteit en er loopt een redelijke weg naartoe die grotendeels is verhard. Het is dus niet ‘only the lonely’ bovenop een berg (zulke huizen zijn er hier namelijk ook genoeg), maar toch zijn de dingen hier net even iets anders dan wij als verwende stadmensen altijd gewend zijn geweest...
Zo weet niemand of we nou eigenlijk wel een officieel adres hebben. Post aan huis kun je dus wel vergeten. Het bereik van de mobiele telefoon is afhankelijk van het weer en vaste telefoon is er niet. Internet wordt bij ons gelukkig geregeld via een radiomast bij de buren en voor de tv hebben we een schotel. Als je een keertje wilt gaan stappen, moet je connecties hebben bij de locale taxicentrale om ’s nachts thuis te komen. (De betrouwbaarheid van deze ‘een zoon van een vriend van de buren’ gaan we binnenkort eens uitproberen.) Ook de bezorging van onze vaatwasser per vrachtwagen hebben we even anders ingevuld door deze zelf in de kofferbak te vervoeren. De bijna doorgebrande koppeling van het verhuisbusje stond ons namelijk nog vers in het geheugen. En onze bezoekende gasten kijken ons verschrikt aan als we ze uitleggen dat ze na het 3e kolenveld nog 2 keer door de rivier moeten rijden...
Verder bestaan onze ‘buren’ veelal uit vrolijke tandeloze boertjes die met vastgebonden kratjes achterop hun brommer de oogst van de dag naar moeder de vrouw vervoeren. Natuurlijk moet je zo af en toe op weg naar huis rustig wachten op een overstekende kudde geiten of ganzen en als je het hek van het erf niet afsluit, heb je zo een hele ‘gang’ van straathonden binnen. Bij het halen van haardhout op ons dak kwam Robert tot de onaangename conclusie dat een kolonie wespen het ook op deze plek had voorzien. En onlang stond ik zelf onder de douche nog oog-in-oog met een vuistgrote spin die zich op 10 cm afstand van mijn lijf op het douchegordijn had genesteld. Het moge duidelijk zijn dat die me een halve hartverzakking koste!
Toch moeten we zeggen dat de ruimte en de natuur om ons heen wel enorm lekker vinden! Nu we na de verhuis- en kraamperiode alles een beetje op orde hebben, zijn we echt van alle gemakken voorzien en voelen we ons de koning te rijk. Zo ook de eigen oprit, de ruime tuin en - niet te vergeten - het eigen zwembad. En als ik dan lekker in het zonnetje en de frisse buitenlucht de was sta op te hangen - groen om me heen, uitzicht op zee, zingende vogeltjes, hinnekende paarden en een kirrende Donna op de achtergrond - geniet ik volop en weet ik dat we absoluut de juiste keuze hebben gemaakt om ons in ‘el campo’ te vestigen :-)
xxxxxxxxxx
17 februari 2008 – DONNA!
Op 21 januari was het eindelijk zover en is onze lieve dochter Donna geboren (om 14:50 uur, 50,5 cm en 2980 gram). Het is echt een schatje - al zeggen we het zelf - we zijn er dolgelukkig mee! Echt een fascinerend wondertje der natuur. De geboorte vond plaats in een kliniek in Malaga. Omdat het een stuitligging was, is het automatisch een geplande keizersnee geworden (bij 38,5 week). We zijn met z’n drieen 3 dagen in het ziekenhuis gebleven waar we onze eigen kamer hadden en alvast konden wennen aan het nieuwe mensje in ons leven.
Haar heupje moet vanwege de stuitligging nog in de gaten gehouden worden, maar verder is ze gelukkig helemaal gezond. Jammer genoeg is het door de ziekenhuisperikelen alleen niet gelukt om haar aan de borst te krijgen, maar kleine Donna krijgt nu zowel flesvoeding als gekolfde melk. En zo lang ze maar snel genoeg haar maaltijd krijgt opgediend, is het een blije en tevreden baby. We genieten iedere keer weer van het scala aan gezichtsuitdrukkingen die ze tevoorschijn weet te toveren. Deze week hebben we haar eerste lachjes al gezien ;) We zijn erg trots op onze kleine meid en erg gelukkig en dankbaar dat het allemaal zo voorspoedig is verlopen.
Aangezien het rond deze tijd laagseizoen is in Nerja, kon papa Robert met een gerust hart 2 weken ‘vakantie’ opnemen en was onze zaak dus gesloten. Dat was ook wel broodnodig want we hebben hard moeten werken om de bureaucratische molen draaiende te houden en alle deadlines te halen qua diverse medische en ambtelijke aanmeldingen. (En dat na menig gebroken nacht, natuurlijk. De details zullen we je besparen!) Al met al was het een heftige periode, aangezien we ook nog eens een week van te voren verhuisd zijn (in de stromende regen). We hebben immers nu een extra slaapkamer nodig. De IKEA-kinderkamer is op de valreep de avond voor de keizersnede nog in elkaar gezet. Gelukkig zijn onze ouders en Peter & Michelle (broer Robert met vriendin) hier om ons bij te staan en deze week is ook Sabrina met Marnix (zus Ariane met zoontje) gearriveerd. Alle familieleden zijn ook al helemaal dol op de nieuwste telg van de familie. Een drukke maar vooral gezellige tijd dus.
Iedereen trouwens nogmaals hartstikke bedankt voor de leuke kaartjes, cadeautjes en enthousiaste medeleven!!
-> Voor familie, vrienden en bekenden hebben we ook een aparte site voor onze dochter Donna: www.donnavanwezel.babysite.com
xxxxxxxxxx
Datum: 11 januari 2008 - Het Spaanse verkeer
Gezien mijn hoogzwangere buik en ons toekomstige kindje moet ik er nu ook eindelijk aan geloven: autorijden. Op mijn 19e heb ik netjes mijn rijbewijs gehaald, maar daarna ben ik eigenlijk nooit in de situatie geweest dat het echt nodig was om te rijden of een auto te hebben. Onlangs heb ik uiteindelijk dan toch mijn vertrouwde scootertje dus ingeruild voor een Fiat Punto. En ik moet eerlijk zeggen; ondanks dat ik het nog spannend vind om bij grote drukte te rijden, bevalt dat toch best goed! Dit jaargetijde is het rustig op de weg, dus ik kan er nu eindelijk goed inkomen.
Uiteraard wordt ik nu ook geconfronteerd met de rijstijl van mijn Spaanse medeweggebruikers. Hoewel ik nog niet zoveel recht van spreken heb, merk je wel dat deze niet altijd even verfijnd is. Richting aangeven is geen bijzonder populaire bezigheid en voorrang voor verkeer van rechts: ach, dat is eigenlijk een beetje hoe het uitkomt. Dubbel parkeren, parkeren onder een hoek van 45 graden in een 1 richtingsstraat waar de rest van de auto’s wel recht staat of tijdelijk parkeren op een dubbelbaans rotonde: doet niemand moeilijk over. Sterker nog: doet zelfs de politie. Het rijexamen is hier dan ook een stuk minder moeilijk om te halen dan in Nederland. Daarbij moet wel opgemerkt worden dat veel automobilisten Engels - lees van oorsprong linksrijdend - zijn (al dan niet met stuur aan de rechterkant) en dat doet de zaak ook niet altijd even veel goed. Men is wel erg allert op zebrapaden en dat is hier absoluut nodig, want voetgangers kijken vaak niet eens of ze voorrang krijgen, zo vanzelfsprekend vinden ze dit. Bedankende overstekende voetgangers zijn dan ook per definitie buitenlanders. En op hun beurt bedanken bijvoorbeeld Engelsen weer niet als je ze voorlaat terwijl zij een obstakel aan hun kant van de weg hebben. Het is dus maar net wat je gewend bent.
Toch is het verkeer wel relaxter dan in Nederland. Het zijn geen Italiaanse praktijken. Mensen rijden niet overdreven hard en reageren ten minste niet zo opgefokt of betweterig als het niet meteen allemaal perfect gaat. Als je in de stad onverwachts in de file staat, bestaat de kans dat José net even een woordje wisselt met zijn neef Antonio, die hem tegemoet kwam rijden. En - zoals het Spaanse leven betaamt - dan wacht je gewoon even rustig tot ze uitgesproken zijn en het allemaal weer doorrijdt.
xxxxxxxxxx
Datum: 19 december 2007 - “No hay”
Net als onze vaatwasser en oven eerder dit jaar heeft onze TV er deze maand - met een onheilspellende knal - eveneens de brui aan gegeven. Het beestje was als wat jaartjes oud, maar ach, wellicht toch nog wel de moeite om ‘m te laten maken. Na diverse feestdagen, een weekend en aardig wat uurtjes achter ‘uitzending gemist’ op het internet, kunnen we ‘m eindelijk wegbrengen. Na 2 dagen blijkt helaas dat de beeldbuis kapot is en hij niet meer gemaakt kan worden. Omdat de onbekende Spaanse of ‘made-in-China’ merken ons tot nu toe alleen nog maar teleur gesteld hebben, besluiten we voor een verantwoorde en vertrouwde Philips. De 2 witgoedzaken in Nerja hebben ‘m helaas niet - oftwel “No hay” - en bestellen zal zeker 2,5 week duren. Op naar de eerstvolgende grote shoppingmall dus, want we zijn geen tv-junks maar zolang willen we ook weer niet wachten.
Bij de hypermarkt ‘Eroski’ lijken we geluk te hebben, want die hebben ‘m zowaar staan. Na een hoop heen-en-weer geloop van en naar de computer en het magazijn door diverse mensen en zo’n 25 minuten wachten, blijkt helaas: “No hay”. Nee, bestellen daar doen ze ook niet aan. Tsja, Spanjaarden hebben nu eenmaal een iets andere kijk op dienstverlening dan Nederlanders. Misschien kunnen we volgende week nog eens terugkomen. Daar hebben we met de 2e blender voor onze zaak nou juist niet zo goede ervaring mee, want na zeker 8 bezoeken, hebben we die nog altijd niet en niemand die kan vertellen of hij uberhaupt nog binnenkomt. We hadden hier dus al rekening mee gehouden en we vertrekken gedwee naar de volgende grote shopping mall - nog eens 20 km verder - in de hoop dat we daar meer geluk hebben.
Bij de supermarktgigant ‘Carrefour’ staat gelukkig hetzelfde model. Ook hier blijkt het de voornaamste bezigheid van het voltallige personeel te zijn om heen en weer te lopen tussen de afdeling en het magazijn aan de andere kant van de enorme winkel (je zou daar natuurlijk ook gewoon 1 iemand kunnen neerzetten met een telefoon). Eerst een tijdje wachten dus tot er iemand komt helpen om van ons geld af te komen (toch zeker een half Spaans maandsalaris). Dit keer duurt het 20 minuten totdat de verkoper ons met een vriendelijk maar stalen gezicht en zonder verdere uitleg meldt “No hay”. Of het apparaat nog binnenkomt weet hij ook niet. Het lijkt erop alsof wij echt de eersten zijn die deze vragen stellen...
Het is al bijna 20:30 uur. We besluiten onze tijd te niet te verdoen en rijden in de avondspits snel door tot ‘PC-City’ vlak bij het vliegveld in Malaga (70 km van Nerja). Op het internet hebben we namelijk gezien dat die Philips hier 100 euro goedkoper is als je ‘m online bestelt. Maar aangezien we ‘m die avond toch echt in huis willen hebben, proberen we het rechtstreeks via de winkel. Online bestellen betekent in dit geval namelijk nog steeds zelf ophalen en dat kan waarschijnlijk pas na een paar dagen. In de winkel is het weer wachten op een stoicijns ongeinteresseerde verkoopster die met vanalles bezig is behalve haar klanten. Er zijn dan wel nog 5 verkopers in de zaak die op dat moment niks te doen hebben, maar ja, “TV, dat is hun afdeling niet”. Na 20 minuten worden we dan toch geholpen door een medewerker die ons weet te melden ze de tv hebben, maar dat we ‘m niet meekrijgen tegen de internetprijs. Een hoop discussie blijkt daar niks aan te veranderen. Ok, jammer, dan maar zo. (Achteraf blijkt de prijs in de winkel verkeerd aangegeven te staan en is het verschil met het internet toch maar 35 euro.) Een hoop gedoe voor niks dus en een avondvullende zoektocht. Op de terugweg besluiten we nog even bij een tapasbar te stoppen voor een snelle avondmaaltijd. Ensalada Tropical? Je raadt 'm al, "No Hay". Maar ach ja, even later rijden we dan toch blij en voldaan met een volle kofferbak terug naar Nerja. En thuisgekomen blijkt ook nog eens - ondanks onze slag om de pols - ‘hij doet het!’.
Het moge duidelijk zijn. Spanjaarden zijn ook in hun werk een stuk relaxter en minder perfectionistisch dan Noord-Europeanen. Soortgelijke dienstverleningsperikelen maken we ook mee met de onlangs geopende IKEA in Malaga. Hier willen we een nieuwe slaapbank en een kinderbedje kopen. Bestellen of bellen als het binnen is, daar doen ze niet aan en elk afzonderlijk transport moet je extra betalen. Dit hele verhaal zullen we je besparen, want we kijken al weken lang dagelijks aan tegen de voorraadpagina op internet met de medeling ‘No hay’...
xxxxxxxxxx
Datum: 8 december 2007 - Winterweer
Het is warm voor de tijd van het jaar. We hebben echt een mooi najaar, terwijl het vorig jaar rond deze tijd toch een paar weken regenachtig was. De weersvoorspelling op het internet geeft voor vandaag zonnig en 20 graden aan. De thermometer op ons terras geeft in de zon maar liefst 40 (!) graden aan. Er liggen zelfs nog wat mensen op het strand en een enkeling waagt zich in zee. Leuk contrast met de huidige aankleding van Nerja in kerstsfeer, ook bij ons in de zaak staat de kerstboom al...
xxxxxxxxxx
Datum: 22 november 2007 - Vakantie!
In de maand november is de zaak gesloten en genieten wij van onze (welverdiende!) vakantie na het eerste seizoen Bagels & Salads. We zijn nu net terug van 2 weken bezoek aan familie en vrienden in Nederland, wat enorm gezellig was. Het is erg fijn om te zien dat het met iedereen goed gaat! Toch is het ook weer lekker om dan weer thuis te komen en te genieten van nog twee weken vrij in de zon.
September en de eerste weken van oktober waren vrij goed qua klandizie (de residenten en overwinteraars komen dan weer terug). Na de feria half oktober hebben we de zaak ’s avonds dichtgedaan en we draaien tot volgend voorjaar ons winterrooster (dinsdag t/m zondag van ongeveer 10:00 tot 18:00 uur). Hoewel de wintermaanden hier echt heerlijk en zacht zijn - zo lang het niet te veel regent - is november samen met februari de rustigste maand van het jaar. Veel restaurants zijn dan ook rond deze tijd dicht. De laatste dag voor de vakantie hebben we nog een verjaardagfeestje in onze zaak gehad met 23 (luidruchtige) Spaanse kinderen plus ouders en overige gasten. Dat was erg druk, maar vormde tegelijkertijd een leuke afsluiting van een veelbewogen seizoen.
Eind september is er nog een enorme wolkbreuk geweest die ons appartement blank heeft gezet. Binnen stond 30 cm water en tegen de deur buiten maar liefst 80 cm. Ons appartement leek wel het afvoerputje van de halve berg en het modderwater heeft zich aardig door onze foto-albums en persoonlijke spullen heengevreten. Erg jammer. Dat waren wel wat spannende uurtjes en het heeft 3 dagen geduurd voor alles weer netjes schoon was. Gelukkig bleef onze zaak hetzelfde lot bespaart en keert de verzekering hier in tegenstelling tot Nederland wel gewoon uit bij overstromingen.
In januari gaan we overigens verhuizen naar ‘de campo’ (het platteland) net buiten Nerja, waar we ook veel zin in hebben. We hebben namelijk een extra kamer nodig voor onze gezinsuitbreiding... rond 1 februari verwachten we ons eerste kindje... een meisje :-)
xxxxxxxxxx
Datum: 26 augustus 2007 - Ons eerste zomerseizoen
Inmiddels zijn we bijna 4 maanden open en de hitte begint langzaam over z’n hoogtepunt te raken. De klandizie bestaat op dit moment wat meer uit Spanjaarden die allemaal vakantie hebben in augustus. Dit uit zich vooral in bestellingen met grote variatie: Coca Cola-light met whisky merk A met extra ijs zonder citroen; perziksap met wodka merk B met citroen zonder ijs; een decafé koffie (maar dan wel het liefst oploskoffie) met melk, ijsklontjes en zoetjes; een tinto de verano met Fanta-limon in plaats van met Casera (soort 7-up) en een rietje en een brownie om met 3 personen te delen. Dat is tegenwoordig een vrij normale bestelling. Op zich vinden we het juist wel leuk om bestellingen op maat te maken. Dat is het voordeel van een keuken waarin niet alles prefab is en met een beetje communicatie krijgt de gast ook precies wat hij wil. Een beetje extra service dus, die bij andere restaurants niet altijd mogelijk is, maar die je van een bagel-shop wel mag verwachten. Verder is het leuk om meer en meer vaste klanten te krijgen, dat maakt het allemaal toch wat persoonlijker. Je merkt dat mensen het leuk vinden als je ze herkent en weet wat ze normaal altijd bestellen.
De dagen worden met het avondpubliek steeds langer, dus we zijn nu Sam (Engelse parttimer van 21) aan het inwerken. Dit vooral ook omdat er september aardig wat bezoek deze kant opkomt. Naast hard werken zijn er natuurlijk ook grappige momenten. Zo vroeg een Engelse klant - die kennelijk nog nooit van Ben & Jerry ijs had gehoord – met een blik op ons buitenbord (en een volledig serieus gezicht!) aan Robert of hij dan ‘Ben’ of juist ‘Jerry’ was. Soms hebben we gasten die 3 (!) bagels in 1 x eten en vandaag was er een 10 jarig jongetje dat tot onze verbazing - naast een forse bagel - 2 x een halve liter chocolade milkshake naar binnen werkte (die bestaan voor 2/3 uit puur roomijs) en vervolgens nog doodleuk een Ben & Jerry ijsje bestelde.
Met de taal gaat het ook wel steeds beter (hoewel de grammatica helaas weer wat naar de achtergrond zakt). Gelukkig hebben niet alleen wij zo af en toe taalproblemen. Onze Spaanstalige ijsleverancier weet bijvoorbeeld na al die tijd de Ben & Jerry naam ‘Chunkey Monkey’ niet uit z’n strot te krijgen. Sowieso spreken de Spanjaarden maar weinig Engels en ze weten ook echt niet hoe je ‘bagel’, ‘smoothie’ of ‘brownie’ zou moeten uitspreken. Dat komt omdat de Spaanse tv nagesynchroniseerd is en men hier echt alles vertaalt. (Zelfs de naam U2 wordt uitgesproken als ‘oe dos’). Op zich is dat niet zo erg, alleen is soms het Spaans ook niet te verstaan en dan wordt een conversatie toch wel lastig. Als onze tandeloze aardbeienventer - kennelijk afkomstig uit het diepst van Andalusie - een onverstaanbaar relaas van 5 minuten houdt over de kwaliteit van zijn koopwaar, besluiten wij altijd maar met een eensgezind en niet nader toe te lichten ‘sí’.
xxxxxxxxxx
Datum: 8 juni 2007 - De eerste werkweken
We zijn nu een aantal weken open. Het werk bevalt erg goed en we hebben al best een aantal vaste klanten, wat erg leuk is. Het is hard werken, maar het geeft ook veel voldoening als de gasten enthousiast zijn. We hebben inmiddels de nodige routine kunnen opbouwen en het is leuk om de hele bedrijfsvoering te fine-tunen. Met z’n drieën staan we nu niet meer 14 uur per dag, 6 dagen per week in de zaak maar kunnen we alle drie ook een dagdeel naar huis (of het strand…) aangezien de zaak doorgaans prima draaiend te houden is met 2 mensen. Daarnaast zijn we nog bezig met allerlei randzaken, zoals het vergelijken van leveranciers, het optimaliseren van de kaart en het uitzetten van de reclame. De ochtend en middag loopt inmiddels bijzonder goed - zeker voor een zaak die net open is - maar de avond mag nog wel wat voller worden. Vanwege het goede weer in Noord-Europa en het (relatief) minder goede weer hier de afgelopen maand mei, is het in Nerja naar verhouding nog wel wat rustig, maar daar zal ongetwijfeld snel verandering in komen zodra de schoolvakanties beginnen. We hebben ook al meerdere mensen in de zaak gehad die deze site bezocht hadden, grappig.
xxxxxxxxxx
Datum: 4 mei 2007 - We zijn open!
Op 1 mei is Bagels & Salads dan eindelijk geopend!! Het was hard werken om alles op tijd af te krijgen, maar we zijn tevreden over het resultaat. We krijgen aardig wat complimenten over de inrichting, de bagels en de salades, dus we hopen op een goede zomer. Afgelopen zondag hebben we alvast een openingsfeestje gehad voor genodigden en daar zijn zo’n 40 man op af gekomen, heel gezellig. Nu storten we ons helemaal op de bedrijfsvoering. Dit samen met Mark, onze nieuwe collega die de keuken voor het grootste deel draait en kok is van beroep. Uitrusten zit er dus ook nu niet in, maar tegelijker tijd krijg je er ook een hoop energie voor terug! We hebben er heel veel zin in om er deze zomer iets moois van te maken…
xxxxxxxxxx
Datum: 10 maart 2007 - De verbouwing
De tijd vliegt voorbij en ondanks dat we zelf (nog) niet aan de verbouwing meewerken, hebben we elke dag wel een vol schema met afspraken, talrijke winkelbezoeken, werkoverleg, controles, uitzoekwerk, plannen aanpassen op de computer etc. Erg leuk allemaal, alleen jammer dat het nog niet zo zichtbaar is in het lokaal. Alles zit wel in de pijplijn, maar het is nu wachten op het plafond en de wanden. Dit traject heeft ons de nodige vertraging opgeleverd (Pasen gaan we dus niet meer halen..). We wisten wel dat dit onderdeel het langst zou duren, maar niemand heeft zich echt gerealiseerd dat je in dit traject nauwelijks parallel kunt werken. Alles moet op elkaar wachten: geluidsisolatie op het plafond, dan metalen structuur, dan de elektricien en de loodgieter, vervolgens pas de frames voor de scheidingswanden, dan eerst nog de gipsplaten, dan pas de tegels op de vloer en dan kan de keuken pas komen…
Er zijn minstens 10 partijen bij het project betrokken die allemaal ook een eigen planning hebben. Een goede dagelijkse afstemming is dus hard nodig, maar eigenlijk zijn we echt wel te spreken over alle samenwerking en inzet van de specialisten. Een enkele uitzondering daargelaten... Het is niet zo leuk als de keukenleverancier en timmerman er alles aan doen om hun deadline te halen en vervolgens moet je ze teleurstellen omdat er ergens anders vertraging is. Maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij in bouwprojecten. Al met al zijn we tot nu toe blij met de keuzes die we hebben gemaakt. Het één en ander kost nu misschien wat meer tijd, maar zal ons op lange termijn wel meer gemak en plezier opleveren. Overigens blijkt de kelder boven verwachting te zijn. 1,80 hoog en nog groter dan het lokaal zelf. Daar hebben we echt geluk mee!
Met ons privé gaat het ook prima. De winter komt tot z’n eind en de lentekriebels beginnen weer op te komen. We zijn erg blij om in praktijk te zien dat Nerja in de winter bepaald geen spookstadje wordt. Op een enkele regenbui en zo’n 50% bewolkte dagen hebben we een zachte winter gehad die nog altijd de nodige toeristen en overwinteraars trekt. Het zomer toeristenseizoen loopt van Pasen tot de Feria de Nerja in half oktober, dus voor ‘Bagels & Salads’ is het prima als we in april kunnen openen. Spannend - zeker omdat we een jaar uit ons werkritme zijn geweest - maar we hebben er heel veel zin in en zeer goede hoop op dat ons concept zal aanslaan.
xxxxxxxxxx
Datum: 22 januari 2007 - We gaan eindelijk beginnen!
Het is eindelijk zover: de bouwvergunning is na de nodige vertraging dan toch binnen en vandaag zijn de bouwwerkzaamheden gestart! Spannend, nu gaat echt de vaart erin komen. Vandaag kunnen we voor het eerst zien hoe de kelder er uitziet. Volgens de verhuurder zou de kelder qua oppervlakte even groot zijn als het lokaal, alleen weten we niet hoe hoog deze is omdat er door de vorige huurders nooit een toegang toe gemaakt is. Het bouwbedrijf - een Engels bedrijf waarmee we tot nu toe een heel prettige voorbereidingstraject hebben doorlopen - maakt vandaag met een drilboor een gat in de 50 cm dikke betonvloer. Die kelder zal ons hopelijk een hoop voorraadruimte opleveren.
Verder voeren we allerlei gesprekken met leveranciers. Van keukenapparatuur tot bier- en koffiesoort en van randassortiment tot airco, alles moet besproken, geoffreerd en vergeleken worden. (Het Spaans gaat ons gelukkig elke week weer wat beter af.) Nu de hoofdlijnen qua verbouwing en keukeninrichting vastliggen, kunnen we de details uitwerken. En dat is wel lekker na zo’n tijd wachten terwijl we niet verder konden. In totaal heeft de vergunning ons naast de gebruikelijke wachtperiode zo’n 6 weken vertraging gekost (de ambtenaar was met vakantie…). Oud & Nieuw was voor ons de psychische grens waarop we opnieuw van start hoopten te gaan. Toen de vergunning op 2 januari nog steeds niet klaar was, was dat dus wel even een domper. We hopen natuurlijk dat de verdere verbouwing wat dat betreft zonder problemen verloopt.
xxxxxxxxxx
Datum: 19 oktober 2006 - Een toplocatie
Vandaag hebben Robert en ik het contract ondertekend voor ons pand, yeah!!! We zijn er ontzettend blij mee. Het is eigenlijk heel snel gegaan. Na onze zoekstop deze zomer zijn we twee weken geleden weer langzaam aan gaan rondkijken. Deze locatie - waar we de komende 7 jaar over mogen beschikken - had sinds kort een ‘te huur’-bordje hangen en het was dus meteen raak. Het is een locatie ongeveer 50 meter van een van de populairste stranden van Nerja ‘Torrecilla Playa’. Het is een populaire plek - zelfs nog in de winter - naast een leuk pleintje. Binnen hebben we zo’n 55 m2 en buiten (terras op het westen) nog eens 62 m2. Precies wat we zochten en gezien het aanbod hebben we echt geluk gehad. Spannend, nu gaat het echt beginnen! We zijn al een eind met de plannen in ons hoofd en die gaan we nu uitwerken met een architect en interieurbouwer. Het lokaal is helemaal casco, dus we hebben helemaal de vrije hand. Wordt vervolgd…
xxxxxxxxxx
Datum: 20 september 2006 - Lekker nazomeren
Het hoogseizoen in Nerja is voorbij en de tophitte is er sinds een heftige onweersbui vorige week nu een beetje vanaf. De temperatuur is rond de 28 graden en er komt nu weer een ander soort toeristen. Het zijn veel mensen met nog niet-schoolgaande kinderen en alvast wat overwinteraars die in de zomermaanden hun huis verhuren. Half oktober vindt de feria van Nerja plaats en voor de meeste mensen hier is dat de start van de winter.
Wij zijn in juli / augustus een week in Nederland geweest en dat was met onze overvolle agenda met familie en vrienden behoorlijk intensief, maar vooral ook erg leuk! Ook lekker om daarna weer terug naar huis te gaan, alleen een volgende keer moeten we eigenlijk net wat langer gaan.
Verder hebben we net een brommertje gekocht (altijd handig voor korte ritjes naar het centrum) en onze vriend Joram is net een paar dagen langs geweest. Dat was erg gezellig en we hebben met hem een nieuwe wandelroute door de rivier Chillar ontdekt. Echt heel leuk en het gebied rond de rivier is prachtig!
Onze taalcursus loopt ook nog door. We zijn overgestapt op intensieve privé-lessen en dat bevalt ons eigenlijk veel beter omdat je die helemaal naar je eigen hand kunt zetten en veel meer aan het woord komt. De komende twee dagen gaan we Cadiz verkennen.
Trouwens: nogmaals bedankt voor alle leuke reacties op deze site (per mail of via ons gastenboek) !!
xxxxxxxxxx
Datum: 25 juli 2006 - Hoogzomer in Nerja
De meest gestelde vraag aan ons: hoe warm is het? Qua hitte valt het ons tot nu toe mee. Hier aan de kust is het doorgaans 30 tot 33 graden met een lekkere zeebries en met de plafondventilatoren is het prima uit te houden. Zelf houden we allebei wel van warmte en de meeste mensen die hier wonen klagen eigenlijk meer over de kou in de winter (met name in de bergen) dan over de hitte in de zomer. Hoewel we in Nederland geen strandgangers waren, hebben we de zee hier wel ontdekt. Meestal gaan we pas rond 5 uur. Dan is het het lekkerst qua temperatuur en is het minder druk. We proberen steeds een ander strand uit te kiezen tot we ze allemaal een keer hebben gehad.
Ondanks dat dit voor ons slechts een prettige ‘tussenfase’ is na vele jaren werken in Nederland, hebben we voor ons gevoel wel al onze draai gevonden. Je kunt hier praktisch alles kopen waar je behoefte aan hebt, als je maar even weet waar precies. En we zijn het er helemaal over eens dat de Spanjaarden doorgaans echt een leuk, vrolijk en vriendelijk volk zijn! We hadden ons op het ergste voorbereid voor wat betreft de bureaucratie van ons officiële papierwerk en bijvoorbeeld de verbouwing. Maar dat is tot nu toe gelukkig 100% meegevallen. Je merkt goed dat mensen het zeer waarderen als je Spaans probeert te spreken en ze nemen echt de tijd voor je. Of dat nu in de winkel is of op straat als je de weg vraagt. Wellicht is dat in Nederland buiten de randstad ook normaal, maar wij waren dat zelf niet meer gewend. Daarnaast houden ze ook erg van feestvieren. Iedere gemeente houdt wel een paar keer per jaar een groot feest en zo hebben we hier de laatste paar maanden al aardig wat cultuur meegekregen…
Verder denken we dat we er goed aan hebben gedaan om nog even te wachten met ons volgende bedrijfje. Zowiezo mag er in juli en augustus nergens geklust worden. En het is toch wel erg prettig dat we deze tijd hebben om te acclimatiseren en ons voor te bereiden op de volgende periode die ongetwijfeld druk en hektisch zal zijn. We nemen het er dus nog maar even van, waardoor we lekker de tijd hebben om ons huisje helemaal af te maken en nog een keer naar Nederland op en neer te gaan.
xxxxxxxxxx
Datum: 14 juli 2006 - De Spaanse schoolbanken
De afgelopen tijd zijn we weer druk geweest met onze taalcursus op onze Spaanse taalschool 'Quorum'. Het is 4 uur per dag plus huiswerk dus dat is behoorlijk intensief als je niet meer gewend bent om naar school te gaan. De grammatica met 1001 werkwoordsvervoegingen is echt een verschrikking, maar we werken ons er toch maar gestaag doorheen. Aan de andere kant merken we dat we steeds meer begrijpen en ook het converseren begint al aardig op gang te komen, al is het met veel fouten en de nodige aanvullende non-verbale communicatie. Aangezien we toch echt van plan zijn hier te blijven, is het nu eenmaal een goede investering in onze toekomst. Over de leraren zijn we erg te spreken en het is leuk om allerlei mensen uit verschillende landen te leren kennen. Ook de dagindeling is heel prettig. Om 2 uur komen we uit school, doen boodschappen, eten warm, maken huiswerk en vervolgens hebben we de avond nog lekker voor ons zelf.
We hebben gelukkig (nog) geen heimwee. Niet onbelangrijk hierin: we hebben internet en Nederlandse satelliet tv. Het ‘skypen’ via de webcam vinden we echt een werelduitvinding! Heerlijk om even helemaal bij te praten met familie en vrienden. Wat wel jammer is: de meeste mensen die je hier leert kennen gaan vroeg of laat weer weg. Daarom zijn we erg blij met onze vriendschap met Dennis en Paul die ons hier goed op weg hebben geholpen. En het is natuurlijk altijd leuk als er mensen langskomen. Zo hebben we tijdens de WK Astrid en Joris met dochter Doris ontmoet en was Liesbeth een paar dagen in Nerja tijdens ‘La Noche de San Juan’, de viering van het begin van de zomer.
xxxxxxxxxx
Datum: 18 juni 2006 - Thuis in Spanje
Ondanks dat het huis in Punta Lara een prima tijdelijk onderkomen vormde, was het natuurlijk uitkijken naar de volgende fase: de intrek in ons eigen huisje in Capistrano Playa. De verhuizing was een enorme klus, aangezien we maar met z’n tweeën waren. Maar uiteindelijk begon de enorme berg van dozen in de huiskamer dan toch langzaam maar zeker te slinken. En het heel goed verpakken heeft z’n uitwerking niet gemist, want er is tijdens het transport of de opslag gelukkig niets stuk gegaan. De verbouwing heeft ons – zoals gehoopt – aardig wat extra ruimte opgeleverd en de nieuwe tegelvloer maakt het echt af. In het aangebouwde hok in de gang staan nu de wasmachine / droger en de vaatwasser. Het huisje is klein: terras met vaste barbecue, woonkamer met open keuken, kleine badkamer en één slaapkamer met grote inbouwkast. Maar met de enkele handige aanpassingen staat alles erin zoals we het wilden hebben. Na het nodige kluswerk van onze kant voelt het al echt als thuis!
Overigens hebben we besloten onze zoektocht naar een geschikte locatie voor onze cafetaria nog even uit te stellen tot na de zomer. We zijn nog steeds overtuigd van ons concept, maar het aanbod van geschikte ruimte is groter in het laagseizoen en dat geeft ons de gelegenheid ons nog even op de Spaanse taal te storten.
xxxxxxxxxx
Datum: 15 mei 2006 - De grote verhuizing
Half maart 2006 was het dan zover: de verhuizing. Een hoop uitmesten, alles inpakken … toch nog zo’n 12 kuub bij elkaar. Een behoorlijk organisatorische klus. Het huisje in Rotterdam waar we 8 jaar met plezier hebben gewoond, is nu het thuis van Peter (Robert’s broer) en zijn vriendin Michelle. Vervolgens was het wachten op het definitieve telefoontje wanneer de verhuisrit precies zou plaatsvinden. Snel nog even van iedereen afscheid genomen. Ons ‘hebben en houwen‘ ging met een transportvrachtwagen mee en wij zijn met onze auto vooruit gereden. Een lange rit van drie dagen, maar we hadden er absoluut zin in!
In Nerja aangekomen zijn we eerst een week in een appartement in Capistrano Playa verbleven tot al onze spullen veilig en wel in de opslagruimte van de parkeergarage stonden. De volgende 2 maanden hebben we ons intrek genomen in een huis in de wijk Punta Lara. Het was namelijk wachten op de werklui die nog enkele werkzaamheden in ons appartement zouden uitvoeren. Nieuwe tegelvloer, muurtje verplaatsen, hok aanbouwen voor de wasmachine en nog wat van die dingen. Punta Lara ligt op een heuvel ten westen van Nerja en het huis – dat ons door het verbouwingsbedrijf ter beschikking was gesteld – was gelukkig van alle gemakken voorzien.
In deze tijd zijn ook Wim en Hiltrud (tijdens de paasweek met de beroemde paasprocessies) en later ook nog Barbara, Peter en Michelle op bezoek geweest zodat wij hen de omgeving konden laten zien van onze nieuwe woonplaats.
xxxxxxxxxx
Datum: 2 maart 2006 - Het is bijna zover: we gaan emigreren!!
Eind januari hebben we ons werk in Nederland eindelijk beëindigd en in februari hebben we Nerja voor de 5e keer in ruim een jaar tijd bezocht, dit keer samen met Robert's moeder, Barbara. Ons doel was om ons sofi-nummer aan te vragen (met hulp van onze nieuwe vrienden Dennis en Paul uit Torrox) en te kijken of we konden slagen voor een huisje. Dat is gelukt: we zijn nu de trotse eigenaren van een klein appartement in ‘Capistrano Playa’. Dit wooncomplex - waar we zelf ook al 3x verbleven - ligt heel idyllisch tegen een rotswand achter het meest populaire strand van Nerja ‘Burriana Playa’. Het bevat zo’n 130 huisjes die allemaal anders zijn.
Het waren 2 drukke weken met een hoop papieren rompslomp, officiële handelingen en belangrijke beslissingen. We hebben ons uitvoerig laten adviseren, onder andere door onze accountant cq. ‘gestor’ Teresa en haar man Arend, waar we heel blij mee zijn (ze spreken daarnaast ook nog eens Nederlands). Al met al hebben we veel voldoening over wat we allemaal hebben kunnen afronden, tot aan het uitkiezen van de nieuwe vloertegels aan toe.
De thuiskomst werd gevolgd door een bezo
|
Leveninandalusie.nl © 2012 Alle rechten voorbehouden. Home... - Nerja - Dorpen en steden - Activiteiten - Wetenswaardigheden - Culinair - Achtergrondinfo - Sitemap |